مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۴۵ - قصهٔ شاعر و صله دادن شاه و مضاعف کردن آن وزیر بوالحسن نام

شاعری آورد شعری پیش شاه — بر امید خلعت و اکرام و جاه

شاه مکرم بود فرمودش هزار — از زر سرخ و کرامات و نثار

پس وزیرش گفت کین اندک بود — ده هزارش هدیه وا ده تا رود

از چنو شاعر نس از تو بحردست — ده هزاری که بگفتم اندکست

فقه گفت آن شاه را و فلسفه — تا برآمد عشر خرمن از کفه

ده هزارش داد و خلعت درخورش — خانهٔ شکر و ثنا گشت آن سرش

پس تفحص کرد کین سعی کی بود — شاه را اهلیت من کی نمود

پس بگفتندش فلان‌الدین وزیر — آن حسن نام و حسن خلق و ضمیر

در ثنای او یکی شعری دراز — بر نبشت و سوی خانه رفت باز

بی‌زبان و لب همان نعمای شاه — مدح شه می‌کرد و خلعتهای شاه