مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۴۹ - درآمدن سلیمان علیه‌السلام هر روز در مسجد اقصی بعد از تمام شدن جهت عبادت و ارشاد عابدان و معتکفان و رستن عقاقیر در مسجد

هر صباحی چون سلیمان آمدی — خاضع اندر مسجد اقصی شدی

نوگیاهی رسته دیدی اندرو — پس بگفتی نام و نفع خود بگو

تو چه دارویی چیی نامت چیست — تو زیان کی و نفعت بر کیست

پس بگفتی هر گیاهی فعل و نام — که من آن را جانم و این را حمام

من مرین را زهرم و او را شکر — نام من اینست بر لوح از قدر

پس طبیبان از سلیمان زان گیا — عالم و دانا شدندی مقتدی

تا کتبهای طبیبی ساختند — جسم را از رنج می‌پرداختند

این نجوم و طب وحی انبیاست — عقل و حس را سوی بی‌سو ره کجاست

عقل جزوی عقل استخراج نیست — جز پذیرای فن و محتاج نیست

قابل تعلیم و فهمست این خرد — لیک صاحب وحی تعلیمش دهد

جمله حرفتها یقین از وحی بود — اول او لیک عقل آن را فزود

هیچ حرفت را ببین کین عقل ما — تاند او آموختن بی‌اوستا

گرچه اندر مکر موی‌اشکاف بد — هیچ پیشه رام بی‌استا نشد

دانش پیشه ازین عقل ار بدی — پیشهٔ بی‌اوستا حاصل شدی