مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۴۸ - نشستن دیو بر مقام سلیمان علیه‌السلام و تشبه کردن او به کارهای سلیمان علیه‌السلام و فرق ظاهر میان هر دو سلیمان و دیو خویشتن را سلیمان بن داود نام کردن

ورچه عقلت هست با عقل دگر — یار باش و مشورت کن ای پدر

با دو عقل از بس بلاها وا رهی — پای خود بر اوج گردونها نهی

دیو گر خود را سلیمان نام کرد — ملک برد و مملکت را رام کرد

صورت کار سلیمان دیده بود — صورت اندر سر دیوی می‌نمود

خلق گفتند این سلیمان بی‌صفاست — از سلیمان تا سلیمان فرقهاست

او چو بیداریست این هم‌چون وسن — هم‌چنانک آن حسن با این حسن

دیو می‌گفتی که حق بر شکل من — صورتی کردست خوش بر اهرمن

دیو را حق صورت من داده است — تا نیندازد شما را او بشست

گر پدید آید به دعوی زینهار — صورت او را مدارید اعتبار

دیوشان از مکر این می‌گفت لیک — می‌نمود این عکس در دلهای نیک

نیست بازی با ممیز خاصه او — که بود تمییز و عقلش غیب‌گو

هیچ سحر و هیچ تلبیس و دغل — می‌نبندد پرده بر اهل دول

پس همی گفتند با خود در جواب — بازگونه می‌روی ای کژ خطاب

بازگونه رفت خواهی همچنین — سوی دوزخ اسفل اندر سافلین

او اگر معزول گشتست و فقیر — هست در پیشانیش بدر منیر

تو اگر انگشتری را برده‌ای — دوزخی چون زمهریر افسرده‌ای

ما ببوش و عارض و طاق و طرنب — سر کجا که خود همی ننهیم سنب

ور به غفلت ما نهیم او را جبین — پنجهٔ مانع برآید از زمین

که منه آن سر مرین سر زیر را — هین مکن سجده مرین ادبار را

کردمی من شرح این بس جان‌فزا — گر نبودی غیرت و رشک خدا

هم قناعت کن تو بپذیر این قدر — تا بگویم شرح این وقتی دگر

نام خود کرده سلیمان نبی — روی‌پوشی می‌کند بر هر صبی

در گذر از صورت و از نام خیز — از لقب وز نام در معنی گریز

پس بپرس از حد او وز فعل او — در میان حد و فعل او را بجو