مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۰۵ - مشورت کردن فرعون با وزیرش هامان در ایمان آوردن به موسی علیه‌السلام

گفت با هامان چون تنهااش بدید — جست هامان و گریبان را درید

بانگها زد گریه‌ها کرد آن لعین — کوفت دستار و کله را بر زمین

که چگونه گفت اندر روی شاه — این چنین گستاخ آن حرف تباه

جمله عالم را مسخر کرده تو — کار را با بخت چون زر کرده تو

از مشارق وز مغارب بی‌لجاج — سوی تو آرند سلطانان خراج

پادشاهان لب همی مالند شاد — بر ستانهٔ خاک تو این کیقباد

اسپ یاغی چون ببیند اسپ ما — رو بگرداند گریزد بی عصا

تاکنون معبود و مسجود جهان — بوده‌ای گردی کمینهٔ بندگان

در هزار آتش شدن زین خوشترست — که خداوندی شود بنده‌پرست

نه بکش اول مرا ای شاه چین — تا نبیند چشم من بر شاه این

خسروا اول مرا گردن بزن — تا نبیند این مذلت چشم من

خود نبودست و مبادا این چنین — که زمین گردون شود گردون زمین

بندگان‌مان خواجه‌تاش ما شوند — بی‌دلان‌مان دلخراش ما شوند

چشم‌روشن دشمنان و دوست کور — گشت ما را پس گلستان قعر گور