مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۱۲ - وحی کردن حق به موسی علیه‌السلام کی ای موسی من کی خالقم تعالی ترا دوست می‌دارم

گفت موسی را به وحی دل خدا — کای گزیده دوست می‌دارم ترا

گفت چه خصلت بود ای ذوالکرم — موجب آن تا من آن افزون کنم

گفت چون طفلی به پیش والده — وقت قهرش دست هم در وی زده

خود نداند که جز او دیار هست — هم ازو مخمور هم از اوست مست

مادرش گر سیلیی بر وی زند — هم به مادر آید و بر وی تند

از کسی یاری نخواهد غیر او — اوست جمله شر او و خیر او

خاطر تو هم ز ما در خیر و شر — التفاتش نیست جاهای دگر

غیر من پیشت چون سنگست و کلوخ — گر صبی و گر جوان و گر شیوخ

هم‌چنانک ایاک نعبد در حنین — در بلا از غیر تو لانستعین

هست این ایاک نعبد حصر را — در لغت و آن از پی نفی ریا

هست ایاک نستعین هم بهر حصر — حصر کرده استعانت را و قصر

که عبادت مر ترا آریم و بس — طمع یاری هم ز تو داریم و بس