مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۱۹ - عروس آوردن پادشاه فرزند خود را از خوف انقطاع نسل

پس عروسی خواست باید بهر او — تا نماید زین تزوج نسل رو

گر رود سوی فنا این باز باز — فرخ او گردد ز بعد باز باز

صورت او باز گر زینجا رود — معنی او در ولد باقی بود

بهر این فرمود آن شاه نبیه — مصطفی که الولد سر ابیه

بهر این معنی همه خلق از شغف — می‌بیاموزند طفلان را حرف

تا بماند آن معانی در جهان — چون شود آن قالب ایشان نهان

حق به حکمت حرصشان دادست جد — بهر رشد هر صغیر مستعد

من هم از بهر دوام نسل خویش — جفت خواهم پور خود را خوب کیش

دختری خواهم ز نسل صالحی — نی ز نسل پادشاهی کالحی

شاه خود این صالحست آزاد اوست — نی اسیر حرص فرجست و گلوست

مر اسیران را لقب کردند شاه — عکس چون کافور نام آن سیاه

شد مفازه بادیهٔ خون‌خوار نام — نیکبخت آن پیس را کردند عام

بر اسیر شهوت و حرص و امل — بر نوشته میر یا صدر اجل

آن اسیران اجل را عام داد — نام امیران اجل اندر بلاد

صدر خوانندش که در صف نعال — جان او پستست یعنی جاه و مال

شاه چون با زاهدی خویشی گزید — این خبر در گوش خاتونان رسید