مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة

هم‌چو پیغامبر ز گفتن وز نثار — توبه آرم روز من هفتاد بار

لیک آن مستی شود توبه‌شکن — منسی است این مستی تن جامه کن

حکمت اظهار تاریخ دراز — مستیی انداخت در دانای راز

راز پنهان با چنین طبل و علم — آب جوشان گشته از جف القلم

رحمت بی‌حد روانه هر زمان — خفته‌اید از درک آن ای مردمان

جامهٔ خفته خورد از جوی آب — خفته اندر خواب جویای سراب

می‌رود آنجا که بوی آب هست — زین تفکر راه را بر خویش بست

زانک آنجا گفت زینجا دور شد — بر خیالی از حقی مهجور شد

دوربینانند و بس خفته‌روان — رحمتی آریدشان ای ره‌روان

من ندیدم تشنگی خواب آورد — خواب آرد تشنگی بی‌خرد

خود خرد آنست کو از حق چرید — نه خرد کان را عطارد آورید