مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۶۷ - طعنهٔ زاغ در دعوی هدهد

زاغ چون بشنود آمد از حسد — با سلیمان گفت کو کژ گفت و بَد

از ادب نبود به پیش شَه مقال — خاصه خودلاف دروغین و محال

گر مر او را این نظر بودی مُدام — چون ندیدی زیر مشتی خاکْ دام

چون گرفتار آمدی در دامْ او — چون قفس اندر شدی ناکام او

پس سلیمان گفت ای هدهد رواست — کز تو در اوّل قدح این دُرد خاست

چون نمایی مستی ای خورده تو دوغ — پیش من لافی زنی آنگه دروغ