مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۶۸ - جواب گفتن هدهد طعنهٔ زاغ را

گفت ای شه بر من عور گدای — قول دشمن مشنو از بهر خدای

گر به بطلانست دعوی کردنم — من نهادم سر ببُر این گردنم

زاغ کو حکمِ قضا را منکرست — گر هزاران عقل دارد کافرست

در تو تا کافی بود از کافران — جای گَند و شهوتی چون کافِ ران

من ببینم دام را اندر هوا — گر نپوشد چشم عقلم را قضا

چون قضا آید شود دانش بخواب — مه سیه گردد بگیرد آفتاب

از قضا این تعبیه کی نادِرست — از قضا دان کو قضا را مُنکرست