مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۰ - گواهی فعل و قول بیرونی بر ضمیر و نور اندرونی

فعل و قول آمد گواهان ضمیر — زین دو بر باطن تو استدلال گیر

چون ندارد سیر سرت در درون — بنگر اندر بول رنجور از برون

فعل و قول آن بول رنجوران بود — که طبیب جسم را برهان بود

وآن طبیب روح در جانش رود — وز ره جان اندر ایمانش رود

حاجتش ناید به فعل و قول خوب — احذروهم هم جواسیس القلوب

این گواه فعل و قول از وی بجو — کو به دریا نیست واصل هم‌چو جو