مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۹ - استعانت آب از حق جل جلاله بعد از تیره شدن

ناله از باطن برآرد کای خدا — آنچ دادی دادم و ماندم گدا

ریختم سرمایه بر پاک و پلید — ای شه سرمایه‌ده هَل مِن مَزید؟

ابر را گوید بِبَر جای خوشش — هم تو خورشیدا به بالا بر کشش

راههای مختلف می‌راندَش — تا رساند سوی بحر بی‌حدش

خود غرض زین آب جان اولیاست — کو غَسول تیرگیهای شماست

چون شود تیره ز غدر اهل فرش — باز گردد سوی پاکی‌بخش عرش

باز آرد زان طرف دامن کشان — از طهارات محیط او درسشان

از تیمم وا رهاند جمله را — وز تحری طالبان قبله را

ز اختلاط خلق یابد اعتلال — آن سفر جوید که ارحنا یا بلال

ای بلال خوش‌نوای خوش‌صَهیل — مِئذَنه بر رو بزن طبل رحیل

جان سفر رفت و بدن اندر قیام — وقت رجعت زین سبب گوید سلام

این مثل چون واسطه‌ست اندر کلام — واسطه شرطست بهر فهم عام

اندر آتش کی رود بی‌واسطه — جز سمندر، کو رهید از رابطه

واسطهٔ حمام باید مر ترا — تا ز آتش خوش کنی تو طبع را

چون نتانی شد در آتش چون خلیل — گشت حمامت رسول، آبت دلیل

سیری از حقست لیک اهل طَبَع — کی رسد بی‌واسطهٔ نان در شِبَع

لطف از حقست لیکن اهل تن — درنیابد لطف بی‌پردهٔ چمن

چون نماند واسطهٔ تن بی‌حَجیب — هم‌چو موسی نور مَه یابد ز جیب

این هنرها آب را هم شاهدست — که اندرونش پر ز لطف ایزدست