مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۳ - بیان آنک نور که غذای جانست غذای جسم اولیا می‌شود تا او هم یار می‌شود روح را کی اسلم شیطانی علی یدی

گرچه آن مطعوم جانست و نظر — جسم را هم زان نصیبست ای پسر

گر نگشتی دیو جسم آن را اکول — اسلم الشیطان نفرمودی رسول

دیو زان لوتی که مرده حی شود — تا نیاشامد مسلمان کی شود

دیو بر دنیاست عاشق کور و کر — عشق را عشقی دگر برد مگر

از نهان‌خانهٔ یقین چون می‌چشد — اندک‌اندک رخت عشق آنجا کشد

یا حریص االبطن عرج هکذا — انما المنهاج تبدیل الغذا

یا مریض القلب عرج للعلاج — جملة التدبیر تبدیل المزاج

ایها المحبوس فی رهن الطعام — سوف تنجو ان تحملت الفطام

ان فی‌الجوع طعام وافر — افتقدها وارتج یا نافر

اغتذ بالنور کن مثل البصر — وافق الاملاک یا خیر البشر

چون ملک تسبیح حق را کن غذا — تا رهی هم‌چون ملایک از اذا

جبرئیل ار سوی جیفه کم تند — او به قوت کی ز کرکس کم زند

حبذا خوانی نهاده در جهان — لیک از چشم خسیسان بس نهان

گر جهان باغی پر از نعمت شود — قسم موش و مار هم خاکی بود