مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۵ - مناجات

ای خدای بی‌نظیر ایثار کن — گوش را چون حلقه دادی زین سخن

گوش ما گیر و بدان مجلس کشان — کز رحیقت می‌خورند آن سرخوشان

چون به ما بویی رسانیدی ازین — سر مبند آن مشک را ای رب دین

از تو نوشند ار ذکورند ار اناث — بی‌دریغی در عطا یا مستغاث

ای دعا ناگفته از تو مستجاب — داده دل را هر دمی صد فتح باب

چند حرفی نقش کردی از رقوم — سنگ‌ها از عشق آن شد هم‌چو موم

نون ابرو صاد چشم و جیم گوش — بر نوشتی فتنهٔ صد عقل و هوش

زان حروفت شد خرد باریک‌ریس — نسخ می‌کن ای ادیب خوش‌نویس

در خورِ هر فکرِ بسته بر عدم — دم به دم نقشِ خیالی خوش‌رقم

حرف‌های طرفه بر لوح خیال — بر نوشته چشم و عارض خد و خال

بر عدم باشم نه بر موجود مست — زانک معشوقِ عدم وافی‌ترست

عقل را خط‌ خوان آن اَشکال کرد — تا دهد تدبیرها را زان نورد