مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۳۹ - قصهٔ محبوس شدن آن آهوبچه در آخر خران و طعنهٔ آن خران ببر آن غریب گاه به جنگ و گاه به تسخر و مبتلی گشتن او به کاه خشک کی غذای او نیست و این صفت بندهٔ خاص خداست میان اهل دنیا و اهل هوا و شهوت کی الاسلام بدا غریبا و سیعود غریبا فطوبی للغرباء صدق رسول الله

آهوی را کرد صیادی شکار — اندر آخر کردش آن بی‌زینهار

آخری را پر ز گاوان و خران — حبس آهو کرد چون استمگران

آهو از وحشت به هر سو می‌گریخت — او به پیش آن خران شب کاه ریخت

از مجاعت و اشتها هر گاو و خر — کاه را می‌خورد خوشتر از شکر

گاه آهو می‌رمید از سو به سو — گه ز دود و گرد که می‌تافت رو

هرکرا با ضد خود بگذاشتند — آن عقوبت را چو مرگ انگاشتند

تا سلیمان گفت که آن هدهد اگر — هجر را عذری نگوید معتبر

بکشمش یا خود دهم او را عذاب — یک عذاب سخت بیرون از حساب

هان کدامست آن عذاب این معتمد — در قفس بودن به غیر جنس خود

زین بدن اندر عذابی ای بشر — مرغ روحت بسته با جنسی دگر

روح بازست و طبایع زاغها — دارد از زاغان و چغدان داغها

او بمانده در میانشان زارزار — هم‌چو بوبکری به شهر سبزوار