مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۳۸ - قال النبی علیه‌السلام ارحموا ثلاثا عزیز قوم ذل و غنی قوم افتقر و عالما یلعب به الجهال

گفت پیغمبر که رحم آرید بر — جان من کان غنیا فافتقر

والذی کان عزیزا فاحتقر — او صفیا عالما بین المضر

گفت پیغمبر که با این سه گروه — رحم آرید ار ز سنگید و ز کوه

آنک او بعد از رئیسی خوار شد — وآن توانگر هم که بی‌دینار شد

وآن سوم آن عالمی که اندر جهان — مبتلی گردد میان ابلهان

زانک از عزت به خواری آمدن — هم‌چو قطع عضو باشد از بدن

عضو گردد مرده کز تن وا برید — نو بریده جنبد اما نی مدید

هر که از جام الست او خورد پار — هستش امسال آفت رنج و خمار

وآنک چون سگ ز اصل کهدانی بود — کی مرورا حرص سلطانی بود

توبه او جوید که کردست او گناه — آه او گوید که گم کردست راه