مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۴۳ - بیان آنک کشتن خلیل علیه‌السلام خروس را اشارت به قمع و قهر کدام صفت بود از صفات مذمومات مهلکان در باطن مرید

شهوتی است او و بس شهوت‌پرست — زان شراب زهرناک ژاژ مست

گرنه بهر نسل بودی ای وصی — آدم از ننگش بکردی خود خصی

گفت ابلیس لعین دادار را — دام زفتی خواهم این اشکار را

زر و سیم و گلهٔ اسپش نمود — که بدین تانی خلایق را ربود

گفت شاباش و ترش آویخت لنج — شد ترنجیده ترش هم‌چون ترنج

پس زر و گوهر ز معدنهای خوش — کرد آن پس‌مانده را حق پیش‌کش

گیر این دام دگر را ای لعین — گفت زین افزون ده ای نعم‌المعین

چرب و شیرین و شرابات ثمین — دادش و بس جامهٔ ابریشمین

گفت یا رب بیش ازین خواهم مدد — تا ببندمشان به حبل من مسد

تا که مستانت که نر و پر دلند — مردوار آن بندها را بسکلند

تا بدین دام و رسنهای هوا — مرد تو گردد ز نامردان جدا

دام دیگر خواهم ای سلطان تخت — دام مردانداز و حیلت‌ساز سخت

خمر و چنگ آورد پیش او نهاد — نیم‌خنده زد بدان شد نیم‌شاد

سوی اضلال ازل پیغام کرد — که بر آر از قعر بحر فتنه گرد

نی یکی از بندگانت موسی است — پرده‌ها در بحر او از گرد بست

آب از هر سو عنان را واکشید — از تگ دریا غباری برجهید

چونک خوبی زنان فا او نمود — که ز عقل و صبر مردان می‌فزود

پس زد انگشتک به رقص اندر فتاد — که بده زوتر رسیدم در مراد

چون بدید آن چشمهای پرخمار — که کند عقل و خرد را بی‌قرار

وآن صفای عارض آن دلبران — که بسوزد چون سپند این دل بر آن

رو و خال و ابرو و لب چون عقیق — گوییا حق تافت از پردهٔ رقیق

دید او آن غنج و برجست او سبک — چون تجلی حق از پردهٔ تنک