مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۴۴ - تفسیر خلقنا الانسان فی احسن تقویم ثم رددناه اسفل سافلین و تفسیر و من نعمره ننکسه فی الخلق

آدم حسن و ملک ساجد شده — هم‌چو آدم باز معزول آمده

گفت آوه بعد هستی نیستی — گفت جرمت این که افزون زیستی

جبرئیلش می‌کشاند مو کشان — که برو زین خلد و از جوق خوشان

گفت بعد از عز این اذلال چیست — گفت آن دادست و اینت داوریست

جبرئیلا سجده می‌کردی به جان — چون کنون می‌رانیم تو از جنان

حله می‌پرد ز من در امتحان — هم‌چو برگ از نخ در فصل خزان

آن رخی که تاب او بد ماه‌وار — شد به پیری هم‌چو پشت سوسمار

وان سر و فرق گش شعشع شده — وقت پیری ناخوش و اصلع شده

وان قد صف در نازان چون سنان — گشته در پیری دو تا هم‌چون کمان

رنگ لاله گشته رنگ زعفران — زور شیرش گشته چون زهرهٔ زنان

آنک مردی در بغل کردی به فن — می‌بگیرندش بغل وقت شدن

این خود آثار غم و پژمردگیست — هر یکی زینها رسول مردگیست