مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۶۶ - قصهٔ قوم یونس علیه‌السلام بیان و برهان آنست کی تضرع و زاری دافع بلای آسمانیست و حق تعالی فاعل مختارست پس تضرع و تعظیم پیش او مفید باشد و فلاسفه گویند فاعل به طبع است و بعلت نه مختار پس تضرع طبع را نگرداند

قوم یونس را چو پیدا شد بلا — ابر پر آتش جدا شد از سما

برق می‌انداخت می‌سوزید سنگ — ابر می‌غرید رخ می‌ریخت رنگ

جملگان بر بامها بودند شب — که پدید آمد ز بالا آن کرب

جملگان از بامها زیر آمدند — سر برهنه جانب صحرا شدند

مادران بچگان برون انداختند — تا همه ناله و نفیر افراختند

از نماز شام تا وقت سحر — خاک می‌کردند بر سر آن نفر

جملگی آوازها بگرفته شد — رحم آمد بر سر آن قوم لد

بعد نومیدی و آه ناشکفت — اندک‌اندک ابر وا گشتن گرفت

قصهٔ یونس درازست و عریض — وقت خاکست و حدیث مستفیض

چون تضرع را بر حق قدرهاست — وآن بها که آنجاست زاری را کجاست

هین امید اکنون میان را چست بند — خیز ای گرینده و دایم بخند

که برابر می‌نهد شاه مجید — اشک را در فضل با خون شهید