مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۷۶ - حکمت نظر کردن در چارق و پوستین کی فلینظر الانسان مم خلق

بازگردان قصهٔ عشقِ ایاز — که آن یکی گنجیست مالامال راز

می‌رود هر روز در حُجرهٔ بَرین — تا ببیند چارقی با پوستین

زانکه هستی سخت مستی آورد — عقل از سَر شَرم از دل می‌برد

صد هزاران قرنِ پیشین را همین — مستیِ هستی بِزَد رَه زین کمین

شد عزازیلی ازین مستی بلیس — که چرا آدم شود بر من رئیس

خواجه‌ام من نیز و خواجه‌زاده‌ام — صد هنر را قابل و آماده‌ام

در هنر من از کسی کم نیستم — تا به خدمت پیشِ دشمن بِیستم

من ز آتش زاده‌ام او از وَحَل — پیشِ آتش مَر وَحَل را چه مَحَل

او کجا بود اندر آن دوری که من — صَدر عالم بودم و فخرِ زَمَن