مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۸۲ - بازگشتن نمامان از حجرهٔ ایاز به سوی شاه توبره تهی و خجل هم‌چون بدگمانان در حق انبیا علیهم‌السلام بر وقت ظهور برائت و پاکی ایشان کی یوم تبیض وجوه و تسود وجوه و قوله تری الذین کذبوا علی الله وجوههم مسودة

شاه قاصد گفت هین احوال چیست — که بغلتان از زر و همیان تهیست

ور نهان کردید دینار و تسو — فرّ شادی در رخ و رخسار کو

گرچه پنهان بیخ هر بیخ آورست — برگ سیماهم وجوهم اخضرست

آنچ خورد آن بیخ از زهر و ز قند — نک منادی می‌کند شاخ بلند

بیخ اگر بی‌برگ و از مایه تهیست — برگهای سبز اندر شاخ چیست

بر زبان بیخ گل مهری نهد — شاخ دست و پا گواهی می‌دهد

آن امینان جمله در عذر آمدند — هم‌چو سایه پیش مه ساجد شدند

عذر آن گرمی و لاف و ما و من — پیش شه رفتند با تیغ و کفن

از خجالت جمله انگشتان گزان — هر یکی می‌گفت کای شاه جهان

گر بریزی خون حلالستت حلال — ور ببخشی هست انعام و نوال

کرده‌ایم آنها که از ما می‌سزید — تا چه فرمایی تو ای شاه مجید

گر ببخشی جرم ما ای دل‌فروز — شب شبیها کرده باشد روز روز

گر ببخشی یافت نومیدی گشاد — ورنه صد چون ما فدای شاه باد

گفت شه نه این نواز و این گداز — من نخواهم کرد هست آن ایاز