مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۸۳ - حواله کردن پادشاه قبول و توبهٔ نمامان و حجره گشایان و سزا دادن ایشان با ایاز کی یعنی این جنایت بر عرض او رفته است

این جنایت بر تن و عِرضِ وِیَست — زخم بر رگ‌های آن نیکوپِیَست

گرچه نفسِ واحدیم از رویِ جان — ظاهراً دورم ازین سود و زیان

تهمتی بر بنده شه را عار نیست — جز مزیدِ حلم و استظهار نیست

متّهم را شاه چون قارون کند — بی‌گنه را تو نظر کن چون کُنَد

شاه را غافل مدان از کارِ کس — مانعِ اظهار آن حلمست و بس

مَن هُنا یَشفَع به پیشِ علمِ او — لا ابالی‌وار الّا حلمِ او

آن گنه اوّل ز حلمش می‌جهد — ورنه هیبتِ آن مجالش کِی دهد

خون‌بهای جرمِ نفسِ قاتله — هست بر حلمش دیَت بر عاقله

مست و بی‌خود نفسِ ما زان حلم بود — دیو در مستی کلاه از وی ربود

گرنه ساقی حلم بودی باده‌ریز — دیو با آدم کجا کردی ستیز

گاهِ علمِ آدم ملایک را کِی بود — اوستادِ علم و نقّادِ نقود

چونکه در جنّت شرابِ حلم خَورد — شد ز یک بازیِ شیطان روی زرد

آن بلادرهایِ تعلیمِ وَدود — زیرک و دانا و چستش کرده بود

باز آن افیونِ حلمِ سختِ او — دزد را آورد سویِ رختِ او

عقل آید سویِ حلمش مستجیر — ساقی‌ام تو بوده‌ای دستم بگیر