مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۹۰ - نوبت جستن رسیدن به نصوح و آواز آمدن که همه را جستیم نصوح را بجویید و بیهوش شدن نصوح از آن هیبت و گشاده شدن کار بعد از نهایت بستگی کماکان یقول رسول الله صلی الله علیه و سلم اذا اصابه مرض او هم اشتدی ازمة تنفرجی

جمله را جستیم پیش آی ای نصوح — گشت بیهوش آن زمان پرید روح

هم‌چو دیوار شکسته در فتاد — هوش و عقلش رفت شد او چون جماد

چونک هوشش رفت از تن بی‌امان — سر او با حق بپیوست آن زمان

چون تهی گشت و وجود او نماند — باز جانش را خدا در پیش خواند

چون شکست آن کشتی او بی‌مراد — در کنار رحمت دریا فتاد

جان به حق پیوست چون بی‌هوش شد — موج رحمت آن زمان در جوش شد

چون که جانش وا رهید از ننگ تن — رفت شادان پیش اصل خویشتن

جان چو باز و تن مرورا کنده‌ای — پای بسته پر شکسته بنده‌ای

چونک هوشش رفت و پایش بر گشاد — می‌پرد آن باز سوی کیقباد

چونک دریاهای رحمت جوش کرد — سنگها هم آب حیوان نوش کرد

ذرهٔ لاغر شگرف و زفت شد — فرش خاکی اطلس و زربفت شد

مردهٔ صدساله بیرون شد ز گور — دیو ملعون شد به خوبی رشک حور

این همه روی زمین سرسبز شد — چوب خشک اشکوفه کرد و نغز شد

گرگ با بره حریف می شده — ناامیدان خوش‌رگ و خوش پی شده