مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۰۴ - فرق میان دعوت شیخ کامل واصل و میان سخن ناقصان فاضل فضل تحصیلی بر بسته

شیخ نورانی ز ره آگه کند — با سخن هم نور را همره کند

جهد کن تا مست و نورانی شوی — تا حدیثت را شود نورش روی

هر چه در دوشاب جوشیده شود — در عقیده طعم دوشابش بود

از جزر وز سیب و به وز گردگان — لذت دوشاب یابی تو از آن

علم اندر نور چون فرغرده شد — پس ز علمت نور یابد قوم لد

هر چه گویی باشد آن هم نورناک — که آسمان هرگز نبارد غیر پاک

آسمان شو ابر شو باران ببار — ناودان بارش کند نبود به کار

آب اندر ناودان عاریتیست — آب اندر ابر و دریا فطرتیست

فکر و اندیشه‌ست مثل ناودان — وحی و مکشوفست ابر و آسمان

آب باران باغ صد رنگ آورد — ناودان همسایه در جنگ آورد

خر دو سه حمله به روبه بحث کرد — چون مقلد بد فریب او بخورد

طنطنهٔ ادراک بینایی نداشت — دمدمهٔ روبه برو سکته گماشت

حرص خوردن آنچنان کردش ذلیل — که زبونش گشت با پانصد دلیل