مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۷۸ - یافتن رسول روم امیرالمؤمنین عمر را رضی‌الله عنه خفته به زیر درخت

آمد او آنجا و از دور ایستاد — مر عمر را دید و در لرز اوفتاد

هیبتی زان خفته آمد بر رسول — حالتی خوش کرد بر جانش نزول

مهر و هیبت هست ضد همدگر — این دو ضد را دید جمع اندر جگر

گفت با خود من شهان را دیده‌ام — پیش سلطانان مه و بگزیده‌ام

از شهانم هیبت و ترسی نبود — هیبت این مرد هوشم را ربود

رفته‌ام در بیشهٔ شیر و پلنگ — روی من زیشان نگردانید رنگ

بس شدستم در مصاف و کارزار — همچو شیر آن دم که باشد کارزار

بس که خوردم بس زدم زخم گران — دل قوی‌تر بوده‌ام از دیگران

بی‌سلاح این مرد خفته بر زمین — من به هفت اندام لرزان چیست این

هیبت حقست این از خلق نیست — هیبت این مرد صاحب دلق نیست

هر که ترسید از حق او تقوی گزید — ترسد از وی جن و انس و هر که دید

اندرین فکرت به حرمت دست بست — بعد یک ساعت عمر از خواب جست

کرد خدمت مر عمر را و سلام — گفت پیغامبر سلام آنگه کلام

پس علیکش گفت و او را پیش خواند — ایمنش کرد و به پیش خود نشاند

لاتخافوا هست نزل خایفان — هست در خور از برای خایف آن

هر که ترسد مر ورا ایمن کنند — مر دل ترسنده را ساکن کنند

آنک خوفش نیست چون گویی مترس — درس چه‌دهی نیست او محتاج درس

آن دل از جا رفته را دلشاد کرد — خاطر ویرانش را آباد کرد

بعد از آن گفتش سخنهای دقیق — وز صفات پاک حق نعم الرفیق

وز نوازشهای حق ابدال را — تا بداند او مقام و حال را

حال چون جلوه‌ست زان زیبا عروس — وین مقام آن خلوت آمد با عروس

جلوه بیند شاه و غیر شاه نیز — وقت خلوت نیست جز شاه عزیز

جلوه کرده خاص و عامان را عروس — خلوت اندر شاه باشد با عروس

هست بسیار اهل حال از صوفیان — نادرست اهل مقام اندر میان

از منازلهای جانش یاد داد — وز سفرهای روانش یاد داد

وز زمانی کز زمان خالی بدست — وز مقام قدس که اجلالی بدست

وز هوایی کاندرو سیمرغ روح — پیش ازین دیدست پرواز و فتوح

هر یکی پروازش از آفاق بیش — وز امید و نهمت مشتاق بیش

چون عمر اغیاررو را یار یافت — جان او را طالب اسرار یافت

شیخ کامل بود و طالب مشتهی — مرد چابک بود و مرکب درگهی

دید آن مرشد که او ارشاد داشت — تخم پاک اندر زمین پاک کاشت