مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۰۹ - در بیان آنک نقض عهد و توبه موجب بلا بود بلک موجب مسخ است چنانک در حق اصحاب سبت و در حق اصحاب مایدهٔ عیسی و جعل منهم القردة و الخنازیر و اندرین امت مسخ دل باشد و به قیامت تن را صورت دل دهند نعوذ بالله

نقض میثاق و شکست توبه‌ها — موجب لعنت شود در انتها

نقض توبه و عهد آن اصحاب سبت — موجب مسخ آمد و اهلاک و مقت

پس خدا آن قوم را بوزینه کرد — چونک عهد حق شکستند از نبرد

اندرین امت نبد مسخ بدن — لیک مسخ دل بود ای بوالفطن

چون دل بوزینه گردد آن دلش — از دل بوزینه شد خوار آن گلش

گر هنر بودی دلش را ز اختبار — خوار کی بودی ز صورت آن حمار

آن سگ اصحاب خوش بد سیرتش — هیچ بودش منقصت زان صورتش

مسخ ظاهر بود اهل سبت را — تا ببیند خلق ظاهر کبت را

از ره سر صد هزاران دگر — گشته از توبه شکستن خوک و خر