مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۱۷ - گریان شدن امیر از نصیحت شیخ و عکس صدق او و ایثار کردن مخزن بعد از آن گستاخی و استعصام شیخ و قبول ناکردن و گفتن کی من بی‌اشارت نیارم تصرفی کردن

این بگفت و گریه در شد های های — اشک غلطان بر رخ او جای جای

صدق او هم بر ضمیر میر زد — عشق هر دم طرفه دیگی می‌پزد

صدق عاشق بر جمادی می‌تند — چه عجب گر بر دل دانا زند

صدق موسی بر عصا و کوه زد — بلک بر دریای پر اشکوه زد

صدق احمد بر جمال ماه زد — بلک بر خورشید رخشان راه زد

رو برو آورده هر دو در نفیر — گشته گریان هم امیر و هم فقیر

ساعتی بسیار چون بگریستند — گفت میر او را که خیز ای ارجمند

هر چه خواهی از خزانه برگزین — گرچه استحقاق داری صد چنین

خانه آن تست هر چت میل هست — بر گزین خود هر دو عالم اندکست

گفت دستوری ندادندم چنین — که به دست خويش چيزي برگزين

این بهانه کرد و مهره در ربود — مانع آن بد کان عطا صادق نبود

نه که صادق بود و پاک از غل و خشم — شیخ را هر صدق می‌نامد به چشم

گفت فرمانم چنین دادست اله — که گدایانه برو نانی بخواه