مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۱۹ - دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وام‌داران بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی

حاجت خود گر نگفتی آن فقیر — او بدادی و بدانستی ضمیر

آنچ در دل داشتی آن پشت‌خم — قدر آن دادی بدو نه بیش و کم

پس بگفتندی چه دانستی که او — این قدر اندیشه دارد ای عمو

او بگفتی خانهٔ دل خلوتست — خالی از کدیه مثال جنتست

اندرو جز عشق یزدان کار نیست — جز خیال وصل او دیار نیست

خانه را من روفتم از نیک و بد — خانه‌ام پرّست از عشق احد

هرچه بینم اندرو غیر خدا — آن من نبود بود عکس گدا

گر در آبی نخل یا عرجون نمود — جز ز عکس نخلهٔ بیرون نبود

در تگ آب ار ببینی صورتی — عکس بیرون باشد آن نقش ای فتی

لیک تا آب از قذی خالی شدن — تنقیه شرطست در جوی بدن

تا نماند تیرگی و خس درو — تا امین گردد نماید عکس رو

جز گلابه در تنت کو ای مقل — آب صافی کن ز گل ای خصم دل

تو بر آنی هر دمی کز خواب و خور — خاک ریزی اندرین جو بیشتر