مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۴۲ - حکایت کافری کی گفتندش در عهد ابا یزید کی مسلمان شو و جواب گفتن او ایشان را

بود گبری در زمان بایزید — گفت او را یک مسلمان سعید

که چه باشد گر تو اسلام آوری — تا بیابی صد نجات و سروری

گفت این ایمان اگر هست ای مرید — آنک دارد شیخ عالم بایزید

من ندارم طاقت آن تاب آن — که آن فزون آمد ز کوششهای جان

گرچه در ایمان و دین ناموقنم — لیک در ایمان او بس مؤمنم

دارم ایمان که آن ز جمله برترست — بس لطیف و با فروغ و با فرست

مؤمن ایمان اویم در نهان — گرچه مهرم هست محکم بر دهان

باز ایمان خود گر ایمان شماست — نه بدان میلستم و نه مشتهاست

آنک صد میلش سوی ایمان بود — چون شما را دید آن فاتر شود

زانک نامی بیند و معنیش نی — چون بیابان را مفازه گفتنی

عشق او ز آورد ایمان بفسرد — چون به ایمان شما او بنگرد