مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۴۷ - رفتن امیر خشم‌آلود برای گوشمال زاهد

میر چون آتش شد و برجست راست — گفت بنما خانهٔ زاهد کجاست

تا بدین گرز گران کوبم سرش — آن سر بی‌دانش مادرغرش

او چه داند امر معروف از سگی — طالب معروفی است و شُهرگی

تا بدین سالوس خود را جا کند — تا به چیزی خویشتن پیدا کند

کو ندارد خود هنر الا همان — که تسلس می‌کند با این و آن

او اگر دیوانه است و فتنه‌کاو — داروی دیوانه باشد کیر گاو

تا که شیطان از سرش بیرون رود — بی‌لت خربندگان خر چون رود

میر بیرون جست دبوسی بدست — نیم شب آمد به زاهد نیم‌مست

خواست کشتن مرد زاهد را ز خشم — مرد زاهد گشت پنهان زیر پشم

مرد زاهد می‌شنید از میر آن — زیر پشم آن رسن‌تابان نهان

گفت در رو گفتن زشتی مرد — آینه تاند که رو را سخت کرد

روی باید آینه‌وار آهنین — تات گوید روی زشت خود ببین