مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۸۳ - در معنی آنک من اراد ان یجلس مع الله فلیجلس مع اهل التصوف

آن رسول از خود بشد زین یک دو جام — نی رسالت یاد ماندش نی پیام

واله اندر قدرت الله شد — آن رسول اینجا رسید و شاه شد

سیل چون آمد به دریا بحر گشت — دانه چون آمد به مزرع صحو گشت

چون تعلق یافت نان با بوالبشر — نان مرده زنده گشت و با خبر

موم و هیزم چون فدای نار شد — ذات ظلمانی او انوار شد

سنگ سرمه چونک شد در دیدگان — گشت بینایی شد آنجا دیدبان

ای خنک آن مرد کز خود رسته شد — در وجود زنده‌ای پیوسته شد

وای آن زنده که با مرده نشست — مرده گشت و زندگی از وی بجست

چون تو در قرآن حق بگریختی — با روان انبیا آمیختی

هست قرآن حالهای انبیا — ماهیان بحر پاک کبریا

ور بخوانی و نه‌ای قرآن‌ پذیر — انبیا و اولیا را دیده گیر

ور پذیرایی چو بر خوانی قصص — مرغ جانت تنگ آید در قفس

مرغ کو اندر قفس زندانیست — می‌نجوید رستن از نادانیست

روحهایی کز قفسها رسته‌اند — انبیاء رهبر شایسته‌اند

از برون آوازشان آید ز دین — که ره رستن ترا اینست این

ما بدین رستیم زین تنگین قفس — جز که این ره نیست چارهٔ این قفس

خویش را رنجور سازی زار زار — تا ترا بیرون کنند از اشتهار

که اشتهار خلق بند محکمست — در ره این از بند آهن کی کمست