مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۸۲ - سؤال کردن رسول روم از عمر رضی‌الله عنه از سبب ابتلای ارواح با این آب و گل جسم

گفت یا عمر چه حکمت بود و سِر — حبس آن صافی درین جای کدر

آب صافی در گِلی پنهان شده — جان صافی بستهٔ ابدان شده

گفت تو بحثی شگرفی می‌کنی — معنیی را بند حرفی می‌کنی

حبس کردی معنی آزاد را — بند حرفی کرده‌ای تو یاد را

از برای فایده این کرده‌ای — تو که خود از فایده در پرده‌ای

آنک از وی فایده زاییده شد — چون نبیند آنچ ما را دیده شد

صد هزاران فایده‌ست و هر یکی — صد هزاران پیش آن یک اندکی

آن دم نطقت که جزو جزوهاست — فایده شد کُلِ کُل خالی چراست

تو که جزوی کار تو با فایده‌ست — پس چرا در طعن کل آری تو دست

گفت را گر فایده نبود مگو — ور بود هل اعتراض و شکر جو

شکر یزدان طوق هر گردن بود — نی جدال و رو ترش کردن بود

گر ترش‌رو بودن آمد شکر و بس — پس چو سرکه شکرگویی نیست کس

سرکه را گر راه باید در جگر — گو بشو سرکنگبین او از شکر

معنی اندر شعر جز با خبط نیست — چون قلاسنگست و اندر ضبط نیست