مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۵۸ - نواختن سلطان ایاز را

ای ایاز پر نیاز صدق‌کیش — صدق تو از بحر و از کوهست بیش

نه به وقت شهوتت باشد عثار — که رود عقل چو کوهت کاه‌وار

نه به وقت خشم و کینه صبرهات — سست گردد در قرار و در ثبات

مردی این مردیست نه ریش و ذکر — ورنه بودی شاه مردان کیر خر

حق کرا خواندست در قرآن رجال — کی بود این جسم را آنجا مجال

روح حیوان را چه قدرست ای پدر — آخر از بازار قصابان گذر

صد هزاران سر نهاده بر شکم — ارزشان از دنبه و از دم کم

روسپی باشد که از جولان کیر — عقل او موشی شود شهوت چو شیر