مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۶۱ - نصیحت مبارزان او را کی با این دل و زهره کی تو داری کی از کلابیسه شدن چشم کافر اسیری دست بسته بیهوش شوی و دشنه از دست بیفتد زنهار زنهار ملازم مطبخ خانقاه باش و سوی پیکار مرو تا رسوا نشوی

قوم گفتندش به پیکار و نبرد — با چنین زهره که تو داری مگرد

چون ز چشم آن اسیر بسته‌دست — غرقه گشتی کشتی تو در شکست

پس میان حملهٔ شیران نر — که بود با تیغشان چون گوی سر

کی توانی کرد در خون آشنا — چون نه‌ای با جنگ مردان آشنا

که ز طاقاطاق گردنها زدن — طاق‌طاق جامه کوبان ممتهن

بس تن بی‌سر که دارد اضطراب — بس سر بی‌تن به خون بر چون حباب

زیر دست و پای اسپان در غزا — صد فنا کن غرقه گشته در فنا

این چنین هوشی که از موشی پرید — اندر آن صف تیغ چون خواهد کشید

چالش است آن حمزه خوردن نیست این — تا تو برمالی بخوردن آستین

نیست حمزه خوردن اینجا تیغ بین — حمزه‌ای باید درین صف آهنین

کار هر نازک‌دلی نبود قتال — که گریزد از خیالی چون خیال

کار ترکانست نه ترکان برو — جای ترکان هست خانه خانه شو