مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۷۲ - بیان آنک نَحْنُ قَسَمْنا کی یکی را شهوت و قوت خران دهد و یکی را کیاست و قوت انبیا و فرشتگان بخشد سر ز هوا تافتن از سروریست ترک هوا قوت پیغامبریست تخمهایی کی شهوتی نبود بر آن جز قیامتی نبود

گر بُدش سستیِ نریِ خران — بود او را مردی پیغامبران

ترک خشم و شهوت و حرص‌آوری — هست مردی و رگ پیغامبری

نری خر گو مباش اندر رگش — حق همی خواند الغ بگلربگش

مرده‌ای باشم به من حق بنگرد — به از آن زنده که باشد دور و رد

مغز مردی این شناس و پوست آن — آن برد دوزخ برد این در جنان

حفت الجنه مکاره را رسید — حفت النار از هوا آمد پدید

ای ایاز شیر نر دیوکش — مردی خر کم فزون مردی هش

آنچ چندین صدر ادراکش نکرد — لعب کودک بود پیشت اینت مرد

ای به دیده لذت امر مرا — جان سپرده بهر امرم در وفا

داستان ذوق امر و چاشنیش — بشنو اکنون در بیان معنویش