مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۸۵ - صفت اجنحهٔ طیور عقول الهی

قصهٔ طوطی جان زین سان بود — کو کسی کو محرم مرغان بود

کو یکی مرغی ضعیفی بی‌گناه — و اندرون او سلیمان با سپاه

چون به نالد زار بی‌شکر و گله — افتد اندر هفت گردون غلغله

هر دمش صد نامه صد پیک از خدا — یا ربی زو، شصت لبیک از خدا

زلت او به ز طاعت نزد حق — پیش کفرش جمله ایمانها خلَق

هر دمی او را یکی معراج خاص — بر سر تاجش نهد صد تاج خاص

صورتش بر خاک و جان بر لامکان — لامکانی فوق وهم سالکان

لامکانی نه که در فهم آیدت — هر دمی در وی خیالی زایدت

بل مکان و لامکان در حکم او — همچو در حکم بهشتی چار جو

شرح این کوته کن و رخ زین بتاب — دم مزن والله اعلم بالصواب

باز می‌گردیم ما ای دوستان — سوی مرغ و تاجر و هندوستان

مرد بازرگان پذیرفت این پیام — کو رساند سوی جنس از وی سلام