مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۷۵ - تشنیع زدن امرا بر ایاز کی چرا شکستش و جواب دادن ایاز ایشان را

گفت ایاز ای مهتران نامور — امر شه بهتر به قیمت یا گهر

امر سلطان به بود پیش شما — یا که این نیکو گهر بهر خدا

ای نظرتان بر گهر بر شاه نه — قبله‌تان غولست و جادهٔ راه نه

من ز شه بر می‌نگردانم بصر — من چو مشرک روی نارم با حجر

بی‌گهر جانی که رنگین سنگ را — برگزیند پس نهد شاه مرا

پشت سوی لعبت گل‌رنگ کن — عقل در رنگ‌آورنده دنگ کن

اندر آ در جو سبو بر سنگ زن — آتش اندر بو و اندر رنگ زن

گر نه‌ای در راه دین از ره‌زنان — رنگ و بو مپرست مانند زنان

سر فرود انداختند آن مهتران — عذرجویان گشته زان نسیان به جان

از دل هر یک دو صد آه آن زمان — هم‌چو دودی می‌شدی تا آسمان

کرد اشارت شه به جلاد کهن — که ز صدرم این خسان را دور کن

این خسان چه لایق صدر من‌اند — کز پی سنگ امر ما را بشکنند

امر ما پیش چنین اهل فساد — بهر رنگین سنگ شد خوار و کساد