مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۷ - در بیان آنک این غرور تنها آن هندو را نبود بلک هر آدمیی به چنین غرور مبتلاست در هر مرحله‌ای الا من عصم الله

چون بپیوستی بدان ای زینهار — چند نالی در ندامت زار زار

نامْ میری و وزیری و شهی — در نهانش مرگ و درد و جان‌دهی

بنده باش و بر زمین رو چون سمند — چون جنازه نه که بر گردن برند

جمله را حمال خود خواهد کفور — چون سوار مرده آرندش به گور

بر جنازه هر که را بینی به خواب — فارس منصب شود عالی رکاب

زانک آن تابوت بر خلقست بار — بار بر خلقان فکندند این کبار

بار خود بر کس منه بر خویش نه — سروری را کم طلب درویش به

مرکب اعناق مردم را مپا — تا نیاید نقرست اندر دو پا

مرکبی را که آخرش تو ده دهی — که به شهری مانی و ویران‌دهی

ده دهش اکنون که چون شهرت نمود — تا نباید رخت در ویران گشود

ده دهش اکنون که صد بستانت هست — تا نگردی عاجز و ویران‌پرست

گفت پیغامبر که جنت از اله — گر همی‌خواهی ز کس چیزی مخواه

چون نخواهی من کفیلم مر ترا — جنت الماوی و دیدار خدا

آن صحابی زین کفالت شد عیار — تا یکی روزی که گشته بد سوار

تازیانه از کفش افتاد راست — خود فرو آمد ز کس آنرا نخواست

آنک از دادش نیاید هیچ بد — داند و بی‌خواهشی خود می‌دهد

ور به امر حق بخواهی آن رواست — آنچنان خواهش طریق انبیاست

بد نماند چون اشارت کرد دوست — کفر ایمان شد چو کفر از بهر اوست

هر بدی که امر او پیش آورد — آن ز نیکوهای عالم بگذرد

زان صدف گر خسته گردد نیز پوست — ده مده که صد هزاران در دروست

این سخن پایان ندارد بازگرد — سوی شاه و هم‌مزاج باز گرد

باز رو در کان چو زر ده‌دهی — تا رهد دستان تو از ده‌دهی

صورتی را چون بدل ره می‌دهند — از ندامت آخرش ده می‌دهند

توبه می‌آرند هم پروانه‌وار — باز نسیان می‌کشدشان سوی کار

هم‌چو پروانه ز دور آن نار را — نور دید و بست آن سو بار را

چون بیامد سوخت پرش را گریخت — باز چون طفلان فتاد و ملح ریخت

بار دیگر بر گمان طمع سود — خویش زد بر آتش آن شمع زود

بار دیگر سوخت هم واپس بجست — باز کردش حرص دل ناسی و مست

آن زمان کز سوختن وا می‌جهد — هم‌چو هندو شمع را ده می‌دهد

که ای رخت تابان چون ماه شب‌فروز — وی به صحبت کاذب و مغرورسوز

باز از یادش رود توبه و انین — کاوهن الرحمن کید الکاذبین