مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۸۷ - تفسیر قول فریدالدین عطار قدس الله روحه تو صاحب نفسی ای غافل میان خاک خون می‌خور که صاحب‌دل اگر زهری خورد آن انگبین باشد

صاحب دل را ندارد آن زیان — گر خورد او زهر قاتل را عیان

زانک صحت یافت و از پرهیز رست — طالب مسکین میان تب درست

گفت پیغامبر که ای مرد جِری — هان مکن با هیچ مطلوبی مِری

در تو نمرودیست آتش در مرو — رفت خواهی اول ابراهیم شو

چون نه‌ای سبّاح و نه دریاییی — در میفکن خویش از خودراییی

او ز آتش وَردِ احمر آورد — از زیانها سود بر سَر آورد

کاملی گر خاک گیرد زر شود — ناقص ار زر بُرد خاکستر شود

چون قبول حق بود آن مرد راست — دستِ او در کارها دست خداست

دستِ ناقص دست شیطانست و دیو — زانک اندر دامِ تکلیفست و ریو

جهل آید پیش او دانش شود — جهل شد علمی که در مُنکِر رود

هرچه گیرد علّتی علّت شود — کفر گیرد کاملی ملّت شود

ای مری کرده پیاده با سوار — سَر نخواهی بُرد اکنون پایِ دار