مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۲۴ - نکته گفتن آن شاعر جهت طعن شیعه حلب

گفت آری لیک کو دور یزید — کی بدست این غم چه دیر اینجا رسید

چشم کوران آن خسارت را بدید — گوش کران آن حکایت را شنید

خفته بودستید تا اکنون شما — که کنون جامه دریدیت از عزا

پس عزا بر خود کنید ای خفتگان — زانک بد مرگیست این خواب گران

روح سلطانی ز زندانی بجست — جامه چون دریم ، چون خاییم دست

چونک ایشان خسرو دین بوده‌اند — وقت شادی شد چو بشکستند بند

سوی شادروان دولت تاختند — کنده و زنجیر را انداختند

روز ملکست و کش و شاهنشهی — گر تو یک ذره ازیشان آگهی

ور نه‌ای آگه برو بر خود گری — زانک در انکار نقل و محشری

بر دل و دین خرابت نوحه کن — که نمی‌بیند جز این خاک کهن

ور همی‌بیند چرا نبود دلیر — پشتدار و جانسپار و چشم‌سیر

در رخت کو از می دین فرخی — گر بدیدی بحر کو کف سخی

آنکه جو دید آب را نکند دریغ — خاصه آن کو دید آن دریا و میغ