مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۳۳ - حکایت در تقریر همین سخن

آن یکی اسپی طلب کرد از امیر — گفت رو آن اسپ اشهب را بگیر

گفت آن را من نخواهم گفت چون — گفت او واپس‌روست و بس حرون

سخت پس پس می‌رود او سوی بن — گفت دمش را به سوی خانه کن

دم این استور نفست شهوتست — زین سبب پس پس رود آن خودپرست

شهوت او را که دم آمد ز بن — ای مبدل شهوت عقبیش کن

چون ببندی شهوتش را از رغیف — سر کند آن شهوت از عقل شریف

هم‌چو شاخی که ببری از درخت — سر کند قوت ز شاخ نیک‌بخت

چونک کردی دم او را آن طرف — گر رود پس پس رود تا مکتنف

حبذا اسپان رام پیش‌رو — نه سپس‌رو نه حرونی را گرو

گرم‌رو چون جسم موسی کلیم — تا به بحرینش چو پهنای گلیم

هست هفصدساله راه آن حقب — که بکرد او عزم در سیران حب

همت سیر تنش چون این بود — سیر جانش تا به علیین بود

شهسواران در سباقت تاختند — خربطان در پایگه انداختند