مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۵۰ - سؤال کردن آن صوفی قاضی را

گفت صوفی چون ز یک کانست زر — این چرا نفعست و آن دیگر ضرر

چونک جمله از یکی دست آمدست — این چرا هوشیار و آن مست آمدست

چون ز یک دریاست این جوها روان — این چرا نوش است و آن زهر دهان

چون همه انوار از شمس بقاست — صبح صادق صبح کاذب از چه خاست

چون ز یک سرمه‌ست ناظر را کحل — از چه آمد راست‌بینی و حول

چونک دار الضرب را سلطان خداست — نقد را چون ضرب خوب و نارواست

چون خدا فرمود ره را راه من — این خفیر از چیست و آن یک راه‌زن

از یک اشکم چون رسد حر و سفیه — چون یقین شد الولد سر ابیه

وحدتی که دید با چندین هزار — صد هزاران جنبش از عین قرار