مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۵۹ - مثل

آن یکی می‌شد به ره سوی دکان — پیش ره را بسته دید او از زنان

پای او می‌سوخت از تعجیل و راه — بسته از جوق زنان هم‌چو ماه

رو به یک زن کرد و گفت ای مستهان — هی چه بسیارید ای دخترچگان

رو بدو کرد آن زن و گفت ای امین — هیچ بسیاری ما منکر مبین

بین که با بسیاری ما بر بساط — تنگ می‌آید شما را انبساط

در لواطه می‌فتید از قحط زن — فاعل و مفعول رسوای زمن

تو مبین این واقعات روزگار — کز فلک می‌گردد اینجا ناگوار

تو مبین تحشیر روزی و معاش — تو مبین این قحط و خوف و ارتعاش

بین که با این جمله تلخیهای او — مردهٔ اویید و ناپروای او

رحمتی دان امتحان تلخ را — نقمتی دان ملک مرو و بلخ را

آن براهیم از تلف نگریخت و ماند — این براهیم از شرف بگریخت و راند

آن نسوزد وین بسوزد ای عجب — نعل معکوس است در راه طلب