مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۶۰ - باز مکرر کردن صوفی سؤال را

گفت صوفی قادرست آن مستعان — که کند سودای ما را بی زیان

آنک آتش را کند ورد و شجر — هم تواند کرد این را بی‌ضرر

آنک گل آرد برون از عین خار — هم تواند کرد این دی را بهار

آنک زو هر سرو آزادی کند — قادرست ار غصه را شادی کند

آنک شد موجود از وی هر عدم — گر بدارد باقیش او را چه کم

آنک تن را جان دهد تا حی شود — گر نمیراند زیانش کی شود

خود چه باشد گر ببخشد آن جواد — بنده را مقصود جان بی‌اجتهاد

دور دارد از ضعیفان در کمین — مکر نفس و فتنهٔ دیو لعین