مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۷۱ - پرسیدن آن وارد از حرم شیخ کی شیخ کجاست کجا جوییم و جواب نافرجام گفتن حرم

اشکش از دیده بجست و گفت او — با همه آن شاه شیرین‌نام کو

گفت آن سالوس زراق تهی — دام گولان و کمند گمرهی

صد هزاران خام ریشان هم‌چو تو — اوفتاده از وی اندر صد عتو

گر نبینیش و سلامت وا روی — خیر تو باشد نگردی زو غوی

لاف‌کیشی کاسه‌لیسی طبل‌خوار — بانگ طبلش رفته اطراف دیار

سبطی‌اند این قوم و گوساله‌پرست — در چنین گاوی چه می‌مالند دست

جیفة اللیلست و بطال النهار — هر که او شد غرهٔ این طبل‌خوار

هشته‌اند این قوم صد علم و کمال — مکر و تزویری گرفته کینست حال

آل موسی کو دریغا تاکنون — عابدان عجل را ریزند خون

شرع و تقوی را فکنده سوی پشت — کو عمر کو امر معروفی درشت

کین اباحت زین جماعت فاش شد — رخصت هر مفسد قلاش شد

کو ره پیغامبری و اصحاب او — کو نماز و سبحه و آداب او