مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۷۰ - حکایت مرید شیخ حسن خرقانی قدس الله سره

رفت درویشی ز شهر طالقان — بهر صیت بوالحسین خارقان

کوه‌ها ببرید و وادی دراز — بهر دید شیخ با صدق و نیاز

آنچ در ره دید از رنج و ستم — گرچه در خوردست کوته می‌کنم

چون به مقصد آمد از ره آن جوان — خانهٔ آن شاه را جست او نشان

چون به صد حرمت بزد حلقهٔ درش — زن برون کرد از در خانه سرش

که چه می‌خواهی بگو ای ذوالکرم — گفت بر قصد زیارت آمدم

خنده‌ای زد زن که خه‌خه ریش بین — این سفر‌گیری و این تشویش بین

خود ترا کاری نبود آن جایگاه — که به بیهوده کنی این عزم راه

اشتهای گول‌گردی آمدت — یا ملولی وطن غالب شدت

یا مگر دیوت دو شاخه بر نهاد — بر تو وسواس سفر را در گشاد

گفت نا‌فرجام و فحش و دمدمه — من نتانم باز گفتن آن همه

از مثل وز ریش‌خند بی‌حساب — آن مرید افتاد از غم در نشیب