مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۱۱۴ - روان گشتن شاه‌زادگان بعد از تمام بحث و ماجرا به جانب ولایت چین سوی معشوق و مقصود تا به قدر امکان به مقصود نزدیک‌تر باشند اگر چه راه وصل مسدودست به قدر امکان نزدیک‌تر شدن محمودست الی آخره

این بگفتند و روان گشتند زود — هر چه بود ای یار من آن لحظه بود

صبر بگزیدند و صدیقین شدند — بعد از آن سوی بلاد چین شدند

والدین و ملک را بگذاشتند — راه معشوق نهان بر داشتند

هم‌چو ابراهیم ادهم از سریر — عشقشان بی‌پا و سر کرد و فقیر

یا چو ابراهیم مرسل سرخوشی — خویش را افکند اندر آتشی

یا چو اسمعیل صبار مجید — پیش عشق و خنجرش حلقی کشید