مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۱۱۹ - سبب تاخیر اجابت دعای مؤمن

ای بسا مخلص که نالد در دعا — تا رود دود خلوصش بر سما

تا رود بالای این سقف برین — بوی مجمر از انین المذنبین

پس ملایک با خدا نالند زار — کای مجیب هر دعا وی مستجار

بندهٔ مؤمن تضرع می‌کند — او نمی‌داند به جز تو مستند

تو عطا بیگانگان را می‌دهی — از تو دارد آرزو هر مشتهی

حق بفرماید که نه ازْ خواریِّ اوست — عین تاخیر عطا یاری اوست

حاجت آوردش ز غفلت سوی من — آن کشیدش مو کشان در کوی من

گر بر آرم حاجتش او وا رود — هم در آن بازیچه مستغرق شود

گرچه می‌نالد به جان « یا مستجار » — دل شکسته سینه‌خسته گو بزار

خوش همی‌آید مرا آواز او — وآن خدایا گفتن و آن راز او

وانک اندر لابه و در ماجرا — می‌فریباند به هر نوعی مرا

طوطیان و بلبلان را از پسند — از خوش آوازی قفس‌در می‌کنند

زاغ را و چغد را اندر قفس — کی کنند این خود نیامد در قصص

پیش شاهد باز چون آید دو تن — آن یکی کمپیر و دیگر خوش‌ ذقن

هر دو نان خواهند او زوتر فطیر — آرَد و کمپیر را گوید که گیر

وآن دگر را که خوش اَستَش قدّ و خد — کی دهد نان بل به تاخیر افکند

گویدش بنشین زمانی بی‌گزند — که به خانه نان تازه می‌پزند

چون رسد آن نان گرمش بعد کَدّ — گویدش بنشین که حلوا می‌رسد

هم برین فن داردارش می‌کند — وز ره پنهان شکارش می‌کند

که مرا کاریست با تو یک زمان — منتظر می‌باش ای خوب جهان

بی‌مرادی مومنان از نیک و بد — تو یقین می‌دان که بهر این بود