مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۱۲۳ - مثل

گفت با درویش روزی یک خَسی — که تُرا این‌جا نمی‌داند کسی

گفت او گر می‌نداند عامیم — خویش را من نیک می‌دانم کیم

وای اگر برعکس بودی درد و ریش — او بُدی بینای من، من کور خویش

احمقم گیر احمقم من نیک‌بخت — بخت بهتر از لجاج و روی سخت

این سخن بر وفق ظَنَّت می‌جهد — ورنه بختم داد عقلم هم دهد