مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۱۲۹ - در تفسیر این خبر کی مصطفی صلوات‌الله علیه فرمود من کنت مولاه فعلی مولاه تا منافقان طعنه زدند کی بس نبودش کی ما مطیعی و چاکری نمودیم او را چاکری کودکی خلم آلودمان هم می‌فرماید الی آخره

زین سبب پیغامبر با اجتهاد — نام خود وان علی مولا نهاد

گفت هر کو را منم مولا و دوست — ابن عم من علی مولای اوست

کیست مولا آنک آزادت کند — بند رقیت ز پایت بر کند

چون به آزادی نبوت هادیست — مؤمنان را ز انبیا آزادیست

ای گروه مؤمنان شادی کنید — هم‌چو سرو و سوسن آزادی کنید

لیک می‌گویید هر دم شکر آب — بی‌زبان چون گلستان خوش‌خضاب

بی‌زبان گویند سرو و سبزه‌زار — شکر آب و شکر عدل نوبهار

حله‌ها پوشیده و دامن‌کشان — مست و رقاص و خوش و عنبرفشان

جزو جزو آبستن از شاه بهار — جسمشان چون درج پر در ثمار

مریمان بی شوی آبست از مسیح — خامشان بی لاف و گفتاری فصیح

ماه ما بی‌نطق خوش بر تافتست — هر زبان نطق از فر ما یافتست

نطق عیسی از فر مریم بود — نطق آدم پرتو آن دم بود

تا زیادت گردد از شکر ای ثقات — پس نبات دیگرست اندر نبات

عکس آن اینجاست ذل من قنع — اندرین طورست عز من طمع

در جوال نفس خود چندین مرو — از خریداران خود غافل مشو