مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۱۰۰ - تفسیر بیت حکیم سنائی رضی‌ الله عنه «آسمانهاست در ولایتِ جان، کارفرمای آسمان جهان» «در ره روح پست و بالاهاست،  کوههای بلند و دریاهاست»

غیب را ابری و آبی دیگرست — آسمان و آفتابی دیگرست

ناید آن الّا که بر خاصان پدید — باقیان فی لَبْس مِنْ خَلْقٍ جَدید

هست باران از پی پروردگی — هست باران از پی پژمردگی

نفع باران بهاران بوالعجب — باغ را باران پاییزی چو تب

آن بهاری نازپروردش کند — وین خزانی ناخوش و زردش کند

همچنین سرما و باد و آفتاب — بر تفاوت دان و سررشته بیاب

همچنین در غیب انواعست این — در زیان و سود و در ربح و غبین

این دم ابدال باشد زان بهار — در دل و جان روید از وی سبزه‌زار

فعل باران بهاری با درخت — آید از انفاسشان در نیکبخت

گر درخت خشک باشد در مکان — عیب آن از باد جان‌افزا مدان

باد کار خویش کرد و بر وزید — آنک جانی داشت بر جانش گزید